Rumunia
2022
Wielkimi krokami zbliża się urlop.
Termin już zaklepany u Kamy w pracy. U mnie, też. Jak już wiemy kiedy, to teraz gdzie?
Na samiusieńkim początku, coś tam myślałem o Dolomitach. Jednak ceny campingów, nie mówiąc o hostelach czy "hotelikach", są tak oderwane od rzeczywistości zwykłego zjadacza chleba i cebuli 😆, że ja pierdole.
No dobra, Dolomity odpuszczamy. To może, tak "trochę podobnie", w sumie, alpejsko czyli Alpy Julijskie - Słowenia. W tym Triglav! Który strasznie mnie męczy 😈
Już wstępne rozeznanie robię. A tu bach. Telefon od Reni z wawy. A, że ona, Magda i Bruno, dadzą radę wolne (tydzień) w naszym terminie i co powiem na Rumunię.
Zawsze to lepiej na dwa samochody/ekipy jechać. Nie jest tam drogo. Nie byłem, góry piękne. Ok, czemu nie 😃
Mianowano mnie kierownikiem wyprawy i miałem przedstawić plan, na tydzień. Góry i trochę zwiedzania. Plan ułożyłem, w tym z wyjściem na najwyższy szczyt Rumunii, czyli Moldoveanu 2544 m n.p.m. Da się to zrobić w jeden dzień, głęboko wjeżdżając samochodem w pewną dolinę 🙊
Plan był tak napięty i ambitny, że sam się go przestraszyłem!
Od razu zaznaczyłem, że wszystko będziemy weryfikować na miejscu, ze względu na pogodę i nasze siły.
Tylko, coś rzuca buraczkowozem. Wylądował u mechanika. Zmienili tarcze hamulcowe (bo były drania na kierownicy przy hamowaniu) i amortyzatory. Fak, kocham nieprzewidziane wydatki przed urlopem 😠
Okazało się, że te żabojadzkie wozidła, mają taki wynalazek, co się zwie "belka" i to siadło. W Krynicy, ani okolicy nikt tego nie zrobi od ręki. Cóż, nie ma już czasu. Jedziemy z zepsutą belką 😆
Jazda, jazda, jazda! Na autostradzie, nawet nie telepie 😉
Łee 580km i jakieś 8h. Nie ma co się śpieszyć. Wyjeżdżamy o 9 z Krynicy. No, cóż, "trochę" dłużej nam zeszło.
Kupujemy winietę słowacką, na 10 dni. Potem węgierską, też na 10 dni. No ale w Rumunii, musi być na 7 lub 14. No ja pier... my bierzemy na 14.
Prujemy po autostradach. Z małymi przerwami na siku czy podjadanie. Dopiero w Rumunii zatrzymujemy się aby zjeść coś pożywniejszego. Jaką treściwą ciorbę, czy po prostu pizzę.
Jedziem sobie i telefon od Renaty.
Tu po drodze jest 'Wesoły cmentarz", zatrzymujemy się.
Nie brałem go pod uwagę, bo jakoś pierwotnie, nie był po drodze. Nie wiem czy google zmieniło trasę, czy jak, ale po drodze się znalazł. No to czemu nie!
Charakterystyczne, wielkie, zdobione bramy.
Po drodze, Renia, mistrzyni bookinga, wyczaiła, że dla tylu osób, opłaca się wynająć "apartamet". Tym bardziej, że pogoda, ma być, taka se 😉 Na miejscu lądujemy po 21!
Bierzemy na jedną noc.
A z rana, atak na Pietrosul Rodnei 2303m - najwyższy szczyt Gór Rodniańskich.
W dolince.
Gdzieś tam na końcu peletonu, szedłem własnym tempem. Oj cienko ze mną.
Widać już szczyt. Niby tak blisko, a jednak, jeszcze "trochę".
Dom rodzinny Draculi.
Wspindramy się na wieżę.
Po drodze, takie artystyczne ujęcie.
Ciekawa ta zabudowa.
Rynek.
Musieliśmy coś zjeść. Po taniości, a tradycyjnie, czyli langosz z szyneczką i sosem czosnkowym (no a jak, przeciw wampirom! 😆).
Dalsze zwiedzanie...
Ooo, jaka zajebista kawiarenka w klimatycznym podwórzu.
Docieram. Pietrosul Rodnei 2303m n.p.m. - zdobyty!
Cała ekipa.
I cyk panoramka!
W kamiennym schronie, "syf, kiła i mogiła" 😷 Raczej niezdatny do noclegu.
Schodzimy. Chmury nas atakują. Oby wytrzymało z deszczem.
I nie wytrzymało 😛
Ale na szczęście, więcej postraszyło, niż życia uprzykrzyło.
Schodząc, tak nam jakoś skiełzło. Kama wypruła do przodu. Idziemy i idziemy z Renatą, mówię "te, nie pamiętam tego miejsca". No ale nic, idziemy. Wtem telefon od Kamy.
- Gdzie jesteście? Bo ja idę jakąś drogą, ale nie ma oznaczeń szlaku!
Chwilę musiałem się podrapać po głowie. Spojrzeć na GPS-a.
Słabo oznaczony jest ten prawilny szlak prowadzący do parkowiska, samochodu. A ta, niby bardziej właściwa droga, prowadzi pod owy kościółek z początku zwiedzania (jak się potem okazało).
No cóż. Nie odchodzimy grupie, tym bardziej, bez gps-a (zainstalowanych map), gdzie zasięg telefonu może być różny, w nieznanym terenie! Ja poszedłem za Kamą, a reszta została skierowana prawidłowo do samochodu.
Tego dnia, wykonaliśmy minimum planu, schodząc tym samym. Te moje założenia, jednak były zbyt ambitne.
Jedziemy na kolejny bookingowy nocleg. I dobrze, bo o ile, my, jakoś dali byśy radę w naszym buraczkowozie, tak reszta pod namiotami, gdzie wieczorem padało... raczej tak średnio by było. A o ile milej siąść przy stole w salonie/kuchni i razem wypić piwko, wino, czy coś tam mocniejszego 😋
Mieliśmy jeszcze, podziałać coś górsko na północy, ale pogoda, kondycja i tak ogólnie, no zweryfikowały naszą działalność.
Po drodze zwiedzamy Sighișoara.
Po drodze, takie artystyczne ujęcie.
Zasiadamy na kawkę.
Zachwycające uliczki.
Brama miejska.
I słynne schody.
Jest klimacik.
Wszędzie jakieś kawiarnie czy mini restauracje i bary.
Legendarny most dla pieszych znajdujący się w centrum Sibiu w Transylwanii w środkowej Rumunii. Z mostem wiąże się wiele legend związanych z jego nazwą. Jest to pierwszy żeliwny most zbudowany w Rumunii.
Catedrala Evanghelică "Sfânta Maria".
Na skraju rynku.
Słońce powoli zachodzi. Robi się coraz klimatyczniej, aby gdzieś na chwilę zasiąść.
Różne restauracyjki, pochowane po zakamarkach 😍
To co?
Naprawdę polecam odwiedzić.
Kolejnym ciekawym miastem jest Sibu.
Robi się późno. Jedziemy na Drăguș, gdzie mamy kolejny tani, bookingowy nocleg.
Mieliśmy nieco trudności, aby odnaleźć właściwy budynek. Ale w końcu się udało.
Witamy się jednym z obecnych rezydentów (ten łysy).
Ten, widząc strudzonych podróżników, częstuje nas winem domowej roboty, ahhh.
fot. Kama
Winko. winkiem (notabene bardzo dobre), ale głównym trunkiem tego wyjazdu jest piwko Ursus 😁
fot. Magda
Pierwotny paln i tak już w łeb wziął. W dodatku, dowiadujemy się, iż jutro muszą wracać, aby w terminie, porozjeżdżali się do domów. Co już? Jak? To nie mogli tego wcześniej obmyśleć? Myślałem, że dłużej będziemy razem. Jakoś dziwnie to wyszło.
No nic. Godzę się z tym, że Moldoveanu nie zdobędziemy. Zresztą, wjazd, 40km doliną do jej podnóży, z walniętą belką. Hmm, Kama mogła by tego nie przeżyć. Ja mam twardą dupę 😄
Na pewno Droga Transfogaraska. Renata wspomina coś o szczycie Negoiu 2535 m - drugi co do wysokości.
Bardzo kuszący cel. Jednak, nie wszyscy czują się dobrze na eksponowanych odcinkach z łańcuchami. Stwierdzam, iż nie ma co się rozdzielać. Zróbmy coś łatwiejszego razem.
Wdrażam plan "B", a raczej jest to już "C", wymyślony na poczekaniu.
Zaczynamy słynną drogę.
Nawet pies z zachwytem na nią patrzy.
Piknie!😍
fot. Kama
fot. Kama
Buraczkowóz, pozuje i dzielnie daje rady!
A cóż to za machiny z byłej epoki?!
A ja się bałem, że mój "nowoczesny" peugot nie da rady. A tu takie machiny.
Dobra, koniec tego klimatu motoryzacyjnego. Trzeba w górę!
Coś a'la czeski "złombol".
Mają fantazję 😆
Przyszły pasterskie psiaki, sprawdzić kto to. Ten jeden, uszka nie ma 😞
Ale spokojne, nawet nie zaszczekały.
Tamten szpiczasty szczyt daleko w oddali to Negoiu 2535m - ahh, narobiła nam smaka ta Renata 😛
I panorama w kierunku, w którym zmierzamy.
Jest i troll górski 😉
fot. Kama
A ta góra tam fajna. Idziemy? Idziemy.
To Vânătoarea lui Buteanu 2507 m.
Lecę bo chcę...
Okrążamy jezioro Capra.
"Człowiek we mgle".
Jak foczka pozuje 😉 i mistrzyni drugiego planu 😝
Jeszcze taka panoramka ze szczytu.
I ujęcie, w stronę owej słynnej drogi.
Schodzimy. I te góry, to miejsce, kogoś zabrało 😪
Tam z tej przełęczy powyżej, zeszliśmy. Tu nieco (ale tylko tyci 😉) żałowałem, że nie miałem mych "butów krasnoluda".
Docieramy nad jezioro.
O łańcuchy, tego się nie podziewałem. Na mapy,cz nic nie zaznaczone.
Moja alpinistka! 😘
A cio to?
Wstęp 5lei. A niech będzie
Jest luneta i parę rekwizytów.
W środku skromnie, ale ta surowość, też robi wrażenie.
Po zwiedzaniu, robi się już późno. Wypadało by jakiś nocleg znaleźć. Z polami campingowymi słabo, z bookingiem też cienko w tej okolicy. Już nawet przechodziła przez głowę myśl, aby zatrzymać się gdzieś na dziko nad rzeką. Byle by było gdzie dupiary umyć 😉
Ale najlepszy jest misiek! I misica 😆
Zasiadamy w knajpce, na zewnątrz, coś przekąsić na szybko i wypić browarka. Tzn, kto może, ten może 😭
A co tam nad jeziorkiem. Ooo, młoda para przyszła na sesję. Noo zoomik (ekwiwalent 280mm się przydaje).
Pojedzeni i napici, wracamy ponownie na to samo noclegowisko.
No ale jak to, Rumunia bez miśków?!
No były!
Szkoda ich, bo mały uczy się, że człowiek to jedzenie. Może się to skończyć na odłowieniu i "przeprowadzce", albo w drastycznym scenariuszu, odstrzale 😔
Tu też ciekawa akcja.
Stoimy, przed nami dwa samochody do misków. Z prawej, poboczem mija nas rowerzysta, który jeszcze nie wie, dla czego jest korek. Jak spostrzegł niedźwiedzie, to po hamulcach. Aż dęba staną! 😆
Wycofał się i skitrał za naszym samochodem.
Trochę zgłupieliśmy, wpuścić go do środka, czy jak?
Samochody ruszyły, a on, trzymając się relingu, jechał osłonięty samochodem. Dziękując potem za "usługę" hehe.
Po naradzie, wracamy na sprawdzony nocleg do Drăguș. Szkoda, ze zjeżdżamy tym samym, a nie na drugą stronę 😌
Tutaj rano, rozdzielamy się. Renata, Magda i Bruno, wracają już powoli do Polski.
My jedziemy dalej, nad Morze Czarne! Jak to wakacje bez morza! Kama uwielbia, ja... może jak bym umiał pływać, a tak to tylko po warszawsku, dupą po piasku 😜 W czym się utwierdziłem, będąc na miejscu i bawiąc się w "walkę z falami".
Po drodze zahaczamy o Brasov.
Najwęższa ulica w miasteczku.
Ok, zmykamy, jeszcze trochę drogi przed nami.
Zaczynamy zwiedzanie.
Nad samo Morze Czarne. Męczy ta jazda. Ktoś tu musi zrobić prawko!
Wyszukuję camping. Blisko morza i nie drogi.
Zajeżdżamy
-Samochód, dwie osoby, bez namiotu. Śpimy w środku.
Trochę dziwnie patrzą, myślą i 66lei.
Bieremy!
Nasze legowisko. Czyż nie romantycznie 😘 hehe.
Jak, iż po przyjeździe, tego morza nie zobaczyliśmy za bardzo 😂 No Czarne, bo po ciemku nic nie było widać. Zaproponowałem wschód słońca. I mój śpioszek, co było dla mnie zaskoczeniem, stwierdził:
-Wschodu słońca nad Morzem Czarnym, nie odpuszczę!
I wstała 😁
Idziemy.
A tam na plaży, jakieś ognisko. Albo już biesiadują, albo jeszcze 😉
Kamcia czeka.
Jest i ono. I te smugi światła nad chmurami 😀
Zoomik ze stateczkiem.
I z ptaszkami.
Naoglądali się, to wracamy na śniadanie.
Ja się porwałem (na co Kama patrzyła z obrzydzeniem), taką szyneczkę dojżewającą.
Do tego oliwki i serek pleśniowy.
Idziemy na plażę.
Są bunkry i morze, więc musi być podwójnie zajebiście 😉
Rozkładamy ręczniki. Tu się rozbijamy.
Ten piasek, to tak po prawdzie nie piasek, a taki drobniutki "żwirek" głównie(?) z potłuczonych muszelek.
Kama pływa, a ja, bawię się w walkę z falami. Jak idzie duża, to na nią skaczę i pcha mnie ku brzegu. Ojj, parę razy, nieźle mnie sponiewierało i przeszurało po dnie 😂 (czyli pływanie "po warszawsku" w wersji hardcore 😆).
Trochę na plażę, do słonka, trochę znów walki z falami. A nie małe były!
Duży plus, nikt tu nie ściga, jak się pije piwko na plaży. Full legal, oficjal 😁
Wracamy. Na camping.
Po drodze, zatrzymujemy się w takim klimatycznym miejscu.
Puszczana kapitalna muzyka, do tego Ursusiki 0,33l... jak w raju! 😍
Chwilę odpoczynku na campie. Potem idziemy do sklepu i obczaić dalsze plaże.
A na wieczór, spokojny spacer.
I romantyczna kolacja.
Krewetki nad morzem 😊 (no ileż można jeść konserwy! 😉).
Czas wracać 😔
Zasrana belka w żabojadzkich pojazdach!Buraczkowóz trochę się zmęczył i siadł na dupie (dosłownie) 😛
W ostrych zakrętach trze, więc te pokonujemy łagodnie, ale na autostradzie jedzie się ok.
Kolejnym celem już na powrocie, jest zamek w Hunedoarze.
Jak z bajki!
Grzebię jeszcze po mapach google i znajduję.
Zajeżdżamy, ale wszystko pozamykane, żadnej reklamy. Jakieś psy szczekają.
Gdzieś z oddali rozbrzmiewa głośna muzyka, a na przeciwko, kobieta prowadzi, ledwo ciepłego, prawdopodobnie, męża. Ooo, festyn mają 😆
Podjeżdżamy jeszcze do centrum tej wioski. Aby dopytać. I tu, prze miły tubylec, twierdzi, że tam jest camping. A ja mu na to, że wszystko pozamykane i żadnej tabliczki, nic.
A to on nam pokaże i każe jechać za sobą.
Podjeżdża i wali do tej metalowej bramy. Po jakimś czasie, wychodzi właściciel. A nasz "przewodnik" tłumaczy mu, że ma chętnych na nocleg. Owy gospodarz, chyba też był po spożyciu, ale raczej umiarkowanym hehe. Ustalamy cenę, czyli 60zł (za dwoje i samochód), super! Zamyka psy i wjeżdżamy. Okazuje się, że jesteśmy sami. I to pole campingowe to u niego w ogrodzie.
Jest aneks kuchenny, prysznic i toaleta w "suterenach" klimatycznego, starego domu.
Ale, to nas rozłożyło. Oprowadza i mówi, że jak chcemy skorzystać z basenu, to do woli, w cenie noclegu!
Ojj, po tym smażeniu się w aucie przy 36C i braku klimy 😂 taki basen jest wybawieniem. Jesteśmy wniebowzięci.
Ojj, po tym smażeniu się w aucie przy 36C i braku klimy 😂 taki basen jest wybawieniem. Jesteśmy wniebowzięci.
Wskakujemy do niego i taplamy się i gramy w "siatkówkę wodną" 😉
Obiecałem, że ucałuję lewka, jak nas dowiezie.
Gospodarz, prze miły człowiek. Dobrze mówi po angielsku, lepiej niż my 😝
Przyszedł nawet zagadać i obczaić, tego naszego kampera 😂
Rano, jestem już nieco bardziej zaniepokojony stanem belki. No ale nie trze... na prostym, więc, chyba wrócimy.
Dłuży się ta droga, monotonna, autostradami. Mam mały kryzys, ale chwilka odpoczynku i kawa, coś tam pomogło.
Już w Krynicy, na parkingu.
Zrobiliśmy przez ten tydzień, nieco ponad 3000km!
To całuję 😁
Przepisów jest wiele. Każdy różni się proporcjami mleka i wody.
fot. Kama
Kącik kulinarny
A cóż takiego tradycyjnego z Rumunii jest.
A jest, mamałyga!
A cio to. Babcia gadała, "aleś mamałygę zrobił".
Tak po krótce, to jest kasza kukurydziana, gotowana na mleku z wodą i do tego, bryndza (nie koniecznie), a już całkiem na bogato, to jeszcze ze śmietaną. Ot i też jadło pasterzy.
Składniki:
- Kaszka kukurydziana
- Mleko, woda.
- Masło i bryndza
- Koperek - jako dodatek na wygląd 😉
Ja tam dodałem więcej mleka i dość dużo bryndzy. No tak bardziej "na bogato" 😜
Powiem tak, nie zostanę smakoszem mamałygi (choć, takiej zrobionej w Rumunii nie jadłem). Aczkolwiek, jako dodatek, a miałem schab w porach, pasowało świetnie!
Smacznego i pozdrawiam!
